به گزارش همشهری آنلاین، بهروز رهبری فر یکی از آن چند شخصیت آلترناتیو فوتبال ایران است. کسی که شاید بتوان نامش را در کنار محمد مایلی کهن، حسن روشن، پیروز قربانی، مجتبی جباری و چند چهره مهم دیگر فوتبال ایران گذاشت. یک عصیانگر همیشگی که حتی گذر زمان هم نمی تواند ذره ای از زاویه نگاه تند و رادیکالش به مسایل دورش کند.
رهبری فر بی تردید یکی از محبوب ترین بازیکنان پرسپولیس طی دهه های هفتاد تا ابتدای هشتاد است. بازیکنی که سبک فوتبالش همانی بود که سکوهای سرخ انتظار داشتند و البته بازیکن بازی های مهم. او حتی در روزهایی که پرسپولیس گاهی خالی از ستاره می شد می توانست قوت قلب تیم باشد هرچند بارها با پروین قهر کرد و یک دوره به خاطر انقلابی که قرار بود توسط وینگو بگوویچ و ستاره های بزرگ رقم بخورد مجبور به جدایی شد. پرسپولیسی ها چهره او را بعد از زدن ضربه پنالتی در آن بازی کذایی برابر پاس در سیزدهم آبان ۱۳۸۳ خیلی زود فراموش کردند. او گل دوم پاس را زد و رسانه ای تیتر کرد:" پرسپولیس به کما رفت." و او شادی اش را پنهان نکرد.
او امروز به زمین کارگران آمده بود تا در کنار دیگر پیشکوستان تیم در یک بازی دوستانه جهت یادبود ناصر ابراهیمی و رضا وطنخواه حضور داشته باشد: با اینکه خیلی کار داشتم به خاطر این دو عزیز آمدم اما انگار آنها رفته اند شمال کیف کنند چون هیچکدام نیامدند. نمی دانم چرا نیستند.
شماره بیست اما خوشحال است که دوباره مثل روزهای اوج میکروفن ها و دوربین ها دورش را گرفته اند. این را نه چهره اش و نه البته در کلام پنهان نمی کند: خیلی تشکر می کنم که آمدید. همینکه شما می آیید ما قوت می گیریم. فکر می کنیم فراموش نشدیم. بهترین پاداشی است که شما به ما می دهید.
او ادامه می دهد: خوشحالم اینجا کنار کسانی هستم که شناسنامه این فوتبالند. خیلی از این عزیزان از مربی های سازنده این کشور بودند و متاسفانه الان خانه نشین شدند. دیدنشان از نزدیک خاطرات را زنده می کند.
در ادامه به یاد روزهایی می افتد که تازه به پرسپولیس آمده بود و در همین ورزشگاه کارگران به عنوان یک بازیکن جوان تمریناتش را شروع کرد: یادم هست اولین بار از همین پله ها آمدم پایین، دیدم جمعیت زیادی نشسته، فکر کردم مسابقه است و برگشتم. آقای جنگی تدارکات تیم آمد دنبالم که چرا برگشتی. گفتم من می خواهم بروم تمرین پرسپولیس اما اینجا مسابقه است. گفت نه اشتباه نیامدی تمرین پرسپولیس همیشه همینطوری است. خوب یادم هست رفتم توی دستشویی لباسم را عوض کردم. من تمریناتم با پرسپولیس را از همین زمین شروع کردم و امروز که اینجا هستم خیلی برایم حس جالبی دارد. امیوارم یک بازی خوب داشته باشیم.
رهبری فر اما خیلی زود آن بخش آلترناتیوش را به کار می اندازد و در پاسخ به این سوال که چرا از فوتبال دور است می گوید: از فوتبال جدایم کردند. بعد از چهارده سال از پرسپولیس بیرونم کردند. هیچکدام از مربیان و مدیرعامل هایی هم که آمدند سراغی از من نگرفتند.
می توان فهمید که هنوز برای کسانی که فوتبالش را به یاد دارند محبوب است: فقط همین برایم مهم است. اگر فوتبال بازی کردیم و اسمی در کردیم - که نکردیم و کوچیک همه هوادارها هم هستیم - به عشق آن ها بوده است. خودشان می دانند. زمان بازی پیشنهاد داشتم اما نه به خاطر مدیرعامل نه مربی فقط به عشق هواداران بود که ماندم.
البته که از شرایط و برخوردهایی که با او شده یا نشده ناراضی است: یادم نیست آخرین بار کی رفتم بازی پرسپولیس را ببینم.
او کلاسهای مربیگری را هم گذرانده: اتفاقا توی کلاسها با علی منصوریان و یحیی گل محمدی همدوره بودم. آنها پیشرفت کردند اما من راه پیشرفت را بلد نبودم.
نظر شما